کلونی آدم ها !

وقتی آدم زندگی مورچه ها و زنبور ها رو می بینه کلی حال می کنه ؛ از اینکه مورچه ها چقدر قشنگ با هم زندگی می کنن و وظایفشونو تقسیم می کنن و با هم مهربونن ، وقتی یه مورچه یه غذایی پیدا می کنه اونو برای خودش نمی دونه و به لونه می بره و انبارش می کنه تا همه ازش استفاده کنن ، وقتی موقع دفاع برسه همه از جونشون می گذرن تا از لونشون دفاع کنن ، کلونی های مورچه ها هیچ وقت با هم درگیر نمی شن و کلی چیزای خوب دیگه که توی مستندها زیاد ازش گفتن و شنیدین .

زنبورها هم همینطورن اونا هم برای کندوشون کار می کنن و هیچ زنبوری به همجنس خودش آسیب نمی رسونه و همه با هممهربونن . نمونه ی زندگی این موجودات به قدری قشنگه که ما آدما باید بریم جلوشون لنگ بندازیم !

ما آدما با این همه دبدبه و کبکبمون از همدیگه بدمون میاد ، تو سر و کله همدیگه می زنیم ، دوست داریم طرف مقابلمون رو ذلیل کنیم ، با بقیه ی آدم ها توی کشورای دیگه جنگ و دعوا داریم ، به هم دیگه زور می گیم ، کسی که از نظر فرهنگی به ما نمی خوره رو تحویل نمی گیریم و خیلی چیزای دیگه که بهتر می دونین خودتون !

شما رو نمی دونم ولی من خودم به عنوان یه آدم خیلی متاسفم که آدمم و دارم با آدما زندگی می کنم و کاش یه مورچه یا زنبور بودم و این چیزا رو نمی دیدم . وقتی مشکلی برات پیش میاد و می ری از یکی کمک می خوای طرف اینقدر خودشو تحویل می گیره انگار اون یا آدم نیست یا یه چی بالاتر از آدمه ! وقتی برای خودش مشکل پیش بیاد و میاد سراغ آدمای دیگه اونوقت می فهمه کیه و چیه !

بیاین آدم باشیم یه خورده و به این نتیجه برسیم که همه ی آدم ها با هم برابرن و اینقدر به چشم دو تا موجود مختلف به هم نگاه نکنیم .

سکانس آخره انیمیشن هورتون رو هیچوقت یادم نمی ره ، اونجایی که دوربین از کره زمین میاد بیرون و نشون می ده ما هم مثل یه سری موجود ریزیم که داریم روی یه گرده ی گل زندگی می کنیم ! بعد توی همین گرده سر همه چی با هم دعوا داریم و اصلن به فکر همدیگه نیستیم .

وقتی حتا فامیل آدم هم کلاس می زاره و دست فامیلشو نمی گیره دیگه چه انتظاری باید داشت . حتا اصلن چرا فامیل ، خواهر برادرایی که با هم قهرن و از هم بدشون میاد ، یا سر ارث و میراث و اینا توی سر و کله ی هم می زنن تا بیشتر ارث بگیرن !

بیاین یه خورده برای خودمون متاسف باشیم و آرزو کنیم کاش مورچه ، زنبور یا ماهی بودیم ولی آدم نبودیم !

پ.ن : الان که مدتیه شبکه ی نشنال جئوگرافیک به زبون فارسی افتتاح شده پیشنهاد می کنم یه خورده وقت بزارین و مستندای حیات وحشش رو نگاه کنین تا از حیوونا یاد بگیرین !

به اشتراک بگذارید
خندیدن به چه قیمتی ؟

واقعن خندیدن به چه قیمتی ؟ متاسفانه همه ی ما روزانه صحنه هایی رو می بینیم که شاید زیاد دوست نداشته باشیم و یا شایدم خوشمون بیاد ! اینکه یه سری آدم بشینیم و پشت سر یکی غیبت کنیم و اَداشو دربیاریم و بخندیم ، حرکتیه که نمی دونم واقعن چی می شه بهش گفت . ادا در آوردن و مسخره کردن یکی جلوی خودش ، اونم زمانی که هیشکی دوروبرمون نیست تا حدی که طرف مقابل ناراحت نشه به نظرم اشکالی نداره و می تونه بهش کمک کنه که اون ایراداتش رو برطرف کنه ، ولی اینکه بخوایم پشت سرش یه سری با هم بگیم و بخندیم اصلن برای من یکی قابل تحمل نیست .

حتا یه سری دیگه نقطه ضعف بقیه رو پیدا می کنن و وقتی می بیننش جلوی دوستاشون اون نقطه ضعف رو می گن و می خندن و طرف مقابل رو مسخره می کنن . حالا اگه کسی رو که مسخره می کنن ، هم و سن و سالشون باشه باز قابل تحمل تره تا اینکه بخوان بزرگتر از خودشون رو سوژه قرار بدن . البته نمی گم اگه هم سن و سال بود اشکالی نداره ! فقط گفتم از مسخره کردن بزرگتها قابل تحمل تره !

حتا من دیدم کسایی رو که بقیه رو به خاطر لهجه ، قیافه و خیلی چیزای دیگه که خود آدم هم توی به وجود اومدنشون بی تقصیره مسخره می کنن ! اینکه بخوایم قیافه ی کسی رو به خاطر چیزی که خودش در به وجود اومدنش هیچ تقصیری نداره مسخره کنیم اصلن قابل تحمل نیست .

توی شهرهای کوچیکتر به خاطر اینکه بیشتر آدم ها همدیگه رو می شناسن و محیط هم کوچیکه ، این عمل با شدت بیشتری انجام می شه و آدم های زیادی سوژه ی بقیه برای مسخره کردن قرار می گیرن . نمی دونم این عمل فقط بین ما ایرانی ها رواج داره یا توی کشورهای دیگه هم وجود داره ؟! ولی فکر نمی کنم توی کشورای پیشرفته تر آدم ها همدیگه رو اینجوری مسخره کنن و سوژه قرار بدن .

جدا از مسخره کردن ، خیلی ها رفتارهای زشتی انجام می دن و دور هم می خندن که واقعن نمی دونم چی می شه گفت . مثلن اینکه بخوایم یواشکی بریم سراغ کیف کسی و چیزی از توی کیفش بگیریم و طرف بعد اینکه کلی گشت ، بهش بدیم بگیم اینا و بزنیم زیر خنده به نظرم اصلن چیز جالبی نیست . ولی چیزیه که زیاد دیدیم و باز هم می بینیم .

خلاصه اینکه یه آدم جنتلمن هیچ وقت نمیاد به چیزهایی بخنده که ارزش آدم های دیگه رو کم کنه . هر آدم یک ارزش و جایگاهی داره و اگه کسی بخواد ارزش اون آدم رو با مسخره کردنش کم کنه بدونه خودش از همه مسخره تره .

به اشتراک بگذارید
نقص و گدایی

توی خیابون

کنار پیاده رو زیر آفتاب نشسته و پاچه ی شلوارش رو داده بالا ، یه بچه ی کوچیک هم روی پاش نشسته و رد شدن مردم رو نگاه می کنه ، اون قسمت پاش که بر اثر یه بیماری از بین رفته رو بیشتر مورد توجه قرار می ده تا مردم بیشتری تحت تاثیر قرار بگیرن …

روی پل عابر پیاده

کنار پل نشسته و عصاشم کنارش گذاشته ، یه تیکه پارچه جلوی خودش پهن کرده و توش چند تا پول خُرد گذاشته ، پاش هم که از زانو قطع شده از شلوارش انداخته بیرون و سرش هم پایین انداخته که کسی صورتش رو نبینه …

توی مترو

روی صندلی نشستی ، یا داری با موبایلت ور می ری و یا داری اینور اونورو نیگا می کنی ، یهو می بینی از دور یکی با عینک آفتابی و عصای نابیناها میاد وسط واگن وا می سته و شروع می کنه به گریه و می گه : سه تا بچه دارم و اجاره خونم گرون شده ، خرج بچه هامو نمی تونم بدم و … . بعدم می شینه  رو زمین و یه خورده گریه می کنه و می ره وسط واگن بعدی …

متاسفانه هر روز با این جور صحنه ها بر خورد می کنیم ، گداهایی که برای گدایی بیشتر از نقصی که توی بدنشون هست استفاده می کنن تا بتونن مردم رو تحت تاثیر بیشتری قرار بدن . برای خیلی از این گداها وجود این نقص ها منبع درآمد شده و از این بیماریشون سو استفاده می کنن . بیشتر مردم هم وقتی چنین صحنه هایی می بینن معمولن کمک می کنن و پولی رو به اون فرد می دن ، ولی همون مردم وقتی می بینن یه کودک کار به سمتشون میاد و ازشون می خواد یه چیزی ازش بخرن بی اعتنا هستن و نگاشم نمی کنن .

اگه نوشته های قبلیمو خونده باشین ، همیشه گفتم که هر وقت بچه ای رو ببینم که داره چیزی می فروشه و گدایی نمی کنه حتمن ازش یه چیزی می گیرم که کمکی هم به اون کرده باشم ولی هیچ وقت به این گداهایی که از نقص بدنشون سوی استفاده می کنن تا با احساسات مردم بازی کنن و پولی بگیرن کمک نمی کنم . درسته که شاید نتونن کار کنن و مجبورن گدایی کنن ، ولی این دلیل نمی شه با سو استفاده بخوان پول در بیارن . بنیادهای خیریه ی زیادی هستن که می تونن به امثال این جور آدم ها کمک کنن .

ای کاش مردم به جای اینکه به این جور افراد کمک کنن به بنیادهای خیریه ای کمک کنن که از این جور بیماران حمایت می کنه ، ای کاش به اون بچه ای کمک کنن که گوشه ی خیابون یه ترازو گذاشته و منتظره یکی بیاد خودش رو وزن کنه ، ای کاش …

در همین رابطه بعد نیست این تصاویر رو ببینید تا بفهمید نیازمندان واقعی چه کسایی هستن :

به اشتراک بگذارید
قهوه ای به شیرینیه تلخ !

مدتیه سریال قهوه ی تلخ به کارگردانی مهران مدیری وارد شبکه خانگی کشور شده . سریالی کمدی تاریخی که داستان دوره ای نامشخص ازتاریخ رو روایت می کنه ، دوره ای که هیچ یک از مورخان درباره اش چیزی نمی دانند و ننوشته اند  . البته جدا از داستان سریال ، این اولین باره که یک سریال ایرانی به این صورت وارد شبکه خانگی می شه .

در ابتدای این مجموعه مهران مدیری – کارگردان سریال – درباره ی این مجموعه صحبت می کنه و می گه این سریال ۱۴ ماه قبل کلید خورده و یکی از بزرگترین پروژه هاییست که تا الان کارگردانی کرده . بعد از اینکه این موضوعات رو بیان می کنه از بیننده ها می خواد که این مجموعه رو کپی نکنند و کپیش رو هم نخرن … چیزی که تمام کارگردان هایی که محصولاتشون از طریق شبکه خانگی پخش می شه ، از مردم توقع دارن … ولی متاسفانه بعضی ها ( از جمله خودم ) …… بگذریم ! ( منم اینجا اعتراف می کنم می خواستم این سریال رو دانلود کنم ولی دوستای خوبم تو فیس بوک منو منصرف کردن و من رفتم و دی وی دیشو خریدم ، و وقتی صحبت های مهران مدیری رو گوش کردم از کاری که می خواستم بکنم شرمنده شدم … البته فکر کنم اگه قسمت اولش رو هم دانلود می کردم و صحبتاشو اونجا می شنیدم همون موقع هم پشیمون می شدم ! )

قهوه ی تلخ داستان معلم تاریخی رو بیان می کنه به نام نیما زند کریمی – با بازی سیامک انصاریان – که بر سر یک دوره ی تاریخی مرموز با دیگران اختلاف داره ، اون با دختر دانشجویی آشنا می شه که با هم به دنبال حوادث اون دوره تاریخی کشف نشده می گردند ، در این بین نیما با خوردن یک فنجان قهوه ی تلخ به آن زمان نا مشخص می ره و اتفاقاتی که در اون دوره ی نا مشخص افتاده رو از نزدیک می بینه …

سریال قهوه ی تلخ بازیگران خیلی خوبی رو دوره هم جمع کرده و کاملا مشخصه که هزینه و زحمت زیادی برای تولیدش کشیده شده . ممکنه بیننده با دیدن ۱-۲ قسمت اول سریال چندان که باید جذبش نمی شه ولی از قسمت سوم که داستان وارد فضای تاریخی می شه و بازیگران زیادی به کار اضافه می شن داستان تازه شروع می شه و بیننده رو به خودش جذب می کنه ، البته الان که دارم این مطلب رو می نویسم تازه ۳ قسمت از این سریال عرضه شده ومن منتظر قسمتای دیگشم هستم .

قهوه ی تلخ با اینکه بنا به دلایلی از طریق رسانه های خانگی منتشر شد ، ولی نشون داد اینگونه رسانه ها ظرفیت زیادی برای جلب بیننده دارن و سریال نباید فقط از تلویزیون پخش بشه تا بیننده داشته باشه ، بلکه اگه یک سریال قوی از طریق همین رسانه ها پخش بشه شاید به مراتب بیننده های بیشتری رو به خودش جلب کنه .

پیشنهاد می کنم حتما این مجوعه رو تهیه و تماشا کنید ، به نظر من ارزششو داره …

به اشتراک بگذارید
کودکی با دفی در دست …

تنها ۷ سال داشت ، درهای BRT که باز شد دفش را برداشت و سوار اتوبوس شد . با قد کوچکی که داشت خود را به زور به قسمت خانم ها رساند و رو به سمت خانم ها ایستاد و شروع کرد به دف زدن و خواندن ، یک دقیقه ای خواند و دف زد . بعد ، دفش را رو به خانم ها گرفت و خواست تا برایش پول بریزند . بعد روی زمین اتوبوس نشست و پول هایی که از صبح به دست آورده بود را نیز از جیبش درآورد تا ببیند روی هم چه قدر به دست آورده  …

همه ی پول هایش ۱۰۰ تومانی و ۲۰۰ تومانی بود و لابلایش ۵۰ و ۵۰۰ تومانی هم به چشم می خورد . دست کرد لای پول هایش و یک اسکناس در آورد و آن را در کنار خودش قرار داد و پول هایی که از خانم ها گرفته بود را با پولهایش جمع کرد و توی جیبش گذاشت . پولی را که کنار گذاشته بود گرفت ، یک ۵۰۰۰ تومانی …  رو به یکی از خانم ها کرد و با آن صدای کوچکش گفت : اینو امروز صبح یکی بهم داد !

اون خانم ازش پرسید : چند سالته ؟
– ۷ سال
مدرسه می ری ؟
– نه
پدر مادرت مگه بهت پول نمی دن که میای تو اتوبوسا می خونی ؟
– نه بابا ، اونا پولشون کجا بود که به من بدن !

بعد به ایستگاه رسیدیم و او نیز پیاده شد تا سوار اتوبوس بعدی شود …

کودکان کار این روزها در همه جای شهر هستند ، بیشتر آن ها به خاطر فقر ، یتیم بودن و مسایلی از این قبیل مجبورند کار کنند ، متاسفانه بعضی ها که از زندگی گویا سیر و تکمیل هستند اصلا به این بچه ها توجهی ندارند و آن ها را طوری نگاه می کنند که انگار میکروبند !!!

اگر نمی خوای به خودش پول بدی لااقل به هنرش که به این قشنگی دف می زنه پول بده … با اون عینک آفتابی تقلبی که ۵۰۰۰ تومان از دستفروش سر کوچه خریدی و فکر می کنی نمی شه از اصلش که ۶۰۰۰۰ تومانه تشخیص داد نشستی و با اون بادبزن عتیقت ، خودتو باد می زنی که بگی من از تو خیلی برترو بهترم ؟ اگه خودت یا بچه ی خودتم بود اینجوری می کردی ؟!

من از دیدن کودکان کار خیلی ناراحت می شم و اگه شده یه مبلغ ناچیز ، حتما بهشون کمک می کنم ، این بچه ها خیلی فرق دارن با اون متکدی هایی که می خوان از احساسات مردم پول به دست بیارن . متاسفام برای اونایی که این کودکان رو با متکدی ها برابر می دونن و هیچ توجهی بهشون ندارن ، این اولین صحنه از این بچه ها نیست که تعریف می کنم ، قبلا هم اینجا به نوعی به این موضوع اشاره کرده بودم . کاش یک انجمنی ، کمیته ای چیزی تشکیل بشه و فقط از این کودکان حمایت کنه .

البته این کودکان تنها در ایران وجود ندارند ، کودکان کار در همه جای دنیا وجود دارند و در بعضی کشورها نیز انجمن هایی برای حمایتشان تشکیل شده است .

به اشتراک بگذارید
چهار راه ، پسرک و ترازو

صبح شده است … پسرک از خواب برمی خیزد و دست و صورت خود را می شوید . مادرش بیمار است و پدرش دو سال است که به آسمان ها پرکشیده … کتری را روی گاز می گذارد تا در کنار مادرش صبحانه ای بخورد ، نان نه چندان تازه ای می آورد و صبحانه ی ساده و مختصری می خورد . ترازوی کهنه ای گوشه ی حیاط است ، مثل هر روز آن را بر می دارد و به سمت چهار راه می رود تا شاید پولی به دست آورد .

چهار راه مثل هر روز شلوغ است و او نیز در گوشه ای ترازوی خود را روی زمین می گذارد و کنارش می نشیند ، آدم ها می آیند و می روند ولی هیچ یک توجه ای به او ندارند ، آفتاب به وسط آسمان می رسد ، پسرک دستش را بلند می کند و عرق روی پیشانیش را پاک می کند … جوانی با دوستانش مشغول آمدن است ، به پسرک نگاهی می اندازد  و به روی ترازویش می پرد و در حالی که با دوستانش می خندد دور می شود … پسرک خاک روی ترازویش را پاک می کند و سعی دارد بغضی که در گلویش است آشکار نشود .

نزدیک ظهر بود ، پسرک ترازویش را بر می دارد و به سمت خانه می رود ، مادرش از او می پرسد : چه شد ؟ و پسرک نگاهی به مادر می اندازد و به سمت حوض می رود ، مادر از چشمان فرزندش می فهمد که پولی به دست نیامده و به صاحب خانه می اندیشد که ۲ هفته ی دیگر به آنها مهلت داده است …

پسرک می رود و آبدوغی که دیشب درست کرده بود را به همراه قرصی نان خشک می آورد و با مادرش می خورد ، زمانی برای استراحت ندارد و ترازویش را دوباره می گیرد و به سمت چهار راه می رود ، آفتاب مستقیم می تابد و پسرک از گرما خیس عرق شده است ، جوانی دیگر با دوستش نزدیک می شود ، نگاهی به او می اندازد و می گوید : چقدر می گیری وزن می کنی ؟ پسرک که خیلی خوشحال است می گوید : نفری ۱۰۰ تومن ، جوان ۱۰۰ تومن به او می دهد و خود را وزن می کند و می گوید : چند کیلویم ؟ ، پسرک با خوشحالی می گوید : ۷۰ کیلو ! جوان پایین می آید و با دوستش می رود ، پسرک به پولی که به دست آورده نگاه می کند و به آرزوهایش فکر می کند .

شب می شود و پسرک تنها ۵۰۰ تومن به دست آورده ، نگاهی به پول هایش می اندازد و به سمت خانه می رود … او آرزوهای بزرگی دارد ولی صاحب خانه تنها ۲ هفته ی دیگر به آن ها مهلت داده است …

به اشتراک بگذارید
بهترین سفرهای دنیا از دید من

من مسافرت با اتوبوس و در کل زمینی رو خیلی دوست دارم ، البته یه شرط داره و اونم اینه که بیش از ۶۰% مسافرای اتوبوس رو بشناسم و از دوستان یا اقوام باشن ! به نظر من مسافرت با یه همچین اتوبوسی آخر لذت بردن از سفره … .

وقتی توی یک اتوبوس همه همدیگه رو بشناسن و با هم صمیمی باشن اصلا احساس تنهایی نمی کنیم و نمی فهمیم که مسیر سفر رو چه جوری طی کردیم .

تو یه همچین اتوبوسی چند تا چی خیلی می چسبه که تا وقتی تجربه نکنید نمی دونید من چی می گم ، یکی بازی پانتومیمه که من نمی دونم چرا فقط تو اتوبوس بازیش اینقدر حال می ده ، دوم گل یا پوچه که من هیچ جا به اندازه ی اتوبوس از این بازی لذت نبرده بودم و سومم اسم فامیله گروهیه که خیلی می چسبه !

البته فقط بازی باعث خوش گذشتن نمی شه ، خوندن و هنرنمایی هم خیلی سفر رو دلچسبتر می کنه ! و آدم اصلا متوجه طی کردن راه نمی شه ، نمی دونم چرا فقط تو اتوبوسه که به من اینقدر خوش می گذره و شایدم من فقط اینحوریم و شما چنین حسی رو نداشته باشید .

اینها جنبه ی داخلی اتوبوسه ، ولی مسافرت زمینی یه جنبه ی بیرونی هم داره که اون محیط اطرافه که بعضی از قسمت های راه واقعا قشنگه و حیف که آدم اون جاها رو نبینه !

من تا الان دو بار مسافرت طولانی با اتوبوسو تجربه کردم و هیچ وقت خاطراتش از ذهنم برون نمی ره ، فردا هم اگه بشه قراره یه سفر کوچولو با اتوبوس داشته باشم که چون ۱۰۰% مسافراش رو می شناسم فکر کنم مثل سفرای قبلی این یکی هم خوش بگذره ! البته فرق هایی هم داره که من بعد از سفر براتون می نویسم …

منتظر باشید که فردا اگه رفتم و به خوبی و خوشی برگشتم براتون بنویسم که جریان این سفر چی بود . پس فعلا …

به اشتراک بگذارید
مطالب جدیدتر
ایمیلتون رو توی کادر زیر وارد کنید و عضو خبرنامه ی جنتلمن بشید تا همیشه آخرین مطالب رو توی ایمیلتون بخونید :
اگه نمی خواید از طریق ایمیل جنتلمن رو دنبال کنید راه های دیگه ای هم برای اشتراک هست !
آرشیو ماهانه
برچسب ها
لینک های خوشمزه
  • برو بچه ها بلاگر
  • دوستای مجازی
    تبلیغ
  • مطالبی که می نویسم آزاد هستند و انعکاس آن از هر طریقی مشکلی ندارد!
    Jentelman.com . Made With In IRAN . 2010- 2026