درباره ی بازی های خارجی و معرفیشون توی وبلاگم زیاد نوشتم ، بد ندیدم به مناسبت عرضه ی بازی میرمَهنا توی این پستم درباره ی این بازی و بازی های ایرانی بنویسم .
متاسفانه ساخت بازی توی ایران بیشتر جنبه ی تجاری داره و بعضی سازنده ها می خوان از هر راهی که شده یه بازی بسازن و سود زیادی به دست بیارن ! البته ساخت بازی توی همه جای دنیا جنبه ی تجاری داره ، ولی چون رقابت هم وجود داره در کنارش شرکت های بازی سازی با هم رقابت هم می کنن ، چیزی که توی ایران هنوز وجود نداره . با وجود نرم افزارهایی مثل GameMaker همه می تونن بدون نوشتن کدهای برنامه نویسی یه بازی دو بعدی بسازن و یا با نرم افزاری مثل FPS Creator در عرض ۳ سوت یه بازی اکشن اول شخص سه بعدی با گرافیک بالا بسازن ! شاید ساخت بازی با این برنامه ها یک هفته هم زمان نبره و از فروششم بشه پول زیادی در آورد ! ولی این بازی ها توی رقابت های جهانی هیچ جایی ندارن و سازنده ها فقط برای جیب خودشون دارن این کارو می کنن . من چون ۲-۳ نمونه بازی دیدیم که با این برنامه ها ساخته شده و الانم توی بازار داره به فروش می رسه مجبور شدم بگم ، ولی اسم بازی ها رو نمی گم که کسی از این کاسبی ها ضرر نکنه و فردا بیاد یقه منو بگیره !
اگه قرار باشه توی ایران بازی ای ساخته بشه که ارزش داشته باشه و مخاطب ایرانی هم پول بابتش بده باید براش وقت و هزینه صرف بشه . اینجوری ، هم به مخاطب بی احترامی نشده و هم مخاطب دوست داره اون بازی رو تهیه کنه .

با بازی میرمهنا حدود ۲ ماه قبل از طریق مجله ی پیل بان آشنا شدم و با توجه به توضیحاتی که دربارش نوشته بود مشتاق بودم زودتر عرضه بشه تا ببینم تا چه جور بازی ایه . چند تا تریلر هم ازش توی اینترنت دیده بودم . تا اینکه حدود دو سه هفته قبل به صورت رسمی عرضه شد و منم از طریق سایت لوح زرین نیکان این بازی رو خریدم . اینجور که روی بسته های بازی نوشته شده ، این بازی اولین بازی ملی ایرنیه ( چون این روزا هر چی بازی ایرانی میاد روش نوشته اولین بازی ایرانی آدم نمی دونه کدومش راسته ! ) . از نظر گرافیک می شه با نمونه های خارجی مقایسش کرد ، البته اشکالاتی هم داره ولی در کل بازی خوبیه .
موسیقی و صداگذاری بازی خیلی خوبه و از موسیقی های جنوبی توش استفاده شده . قسمت های اکشن بازی هم موسیقی شدید می شه و از این نظر عالیه ، فیلم های توی بازی هم خوب با استفاده از موشن کپچر ساخته شدن و خیلی قابل قبوله ، البته فیلم زیادی نداره و بیشتر بازی در قالب داستان هایی که تو قسمت بارگذاری نوشته شده طی می شه ولی همون چند فیلمی هم که وسط بازی پخش می شه خوب ساخته شده . آخر بازی هم بر اساس همون نوشته ها تموم می شه و یه تریلر هم از کل بازی پخش می شه که ای کاش بیشتر وقت صرف آخرش می شد و یه فیلم هر چند کوتاه از انتها و پیروزی میرمهنا نمایش داده می شد . دوبله و صداهای شخصیت ها که به سرپرستی دوست خوبم محمدرضا علیمردانی انجام شده هم بد نیست ، هر چند که کپچر روی حرکت دهن انجام نشده و دیالوگ خیلی زیادی هم توی بازی ردو بدل نمی شه ولی حرکات شخصیتا به صداشون می خوره .

جدا از این نکات مثبتی که گفتم یه سری هم نقاط ضعف داره :
درسته که سبکی شبیه بازی Call of Duty داره و خیلی چیزاش هم از این بازی الگوبرداری شده ، ولی هنوز نمی شه این بازی ها رو با همچین نمونه هایی مقایسه کرد . نمی خوام خیلی قضیه رو باز کنم ولی تا وقتی که صنعت انیمیشن و بازی سازی که زیر شاخه ی انیمیشن هست توی ایران رقابتی نشده و انیمیشن در دست یک نهادی مثل مثلن صبا باشه نمی شه توقع داشت خیلی در سطح جهانی کار کنیم . باید منتظر یک انقلاب در صنعت انیمیشن ایران مثل چیزی که توی انیمیشن ژاپن اتفاق افتاد باشیم تا بتونیم بازی ها و انیمیشن هایی جهانی تولید کنیم .
بد نیست یک بار هم که شده این بازی رو امتحان کنین . به نظر من از ۱۰۰ به این بازی می شه ۸۰ داد . توی پشت صحنه ای که از این بازی توی دی وی دیش دیدم ، تیم سازندش زحمات شبانه روزی زیادی برای طراحی ، برنامه نویسی و تولید این بازی کشیدن و ارزش اینو داره که امتحانش کنیم .
همیشه انسان های زیادی وجود دارن که ادعا می کنن بچه ناف تهرونن ، ولی هنوز هیچ کس دقیقن نمی دونه ناف تهرون کجاست و این نقطه همچنان نا معلوم مونده . توی این پستم قصد دارم با موشکافی دقیق ، ناف تهرون رو مشخص کنم و بررسی کنم که چه کسایی واقعن بچه ناف تهرونن !
اگه نقشه ی تهران رو ۹۰ درجه در جهت عقربه های ساعت بچرخونیم و با دقت نگاش کنیم می بینیم که شبیه بدن یه خانم با حجاب می شه که خیلی راحت قابل تشخیصه ! اگه نمی تونید تشخیص بدید من برای راحتیتون این کارو کردم که می تونید ببینید :
حالا که متوجه شدید تهران شبیه بدن یه انسانه بهتره بریم سراغ ناف این انسان ! همونجور که در تصویرم مشاهده می کنید ناف تهران دقیقن مشخص شده و اونجا هم جایی نیست جز میدون ولیعصر ! و باید گفت که بلاخره تونستیم ناف تهرون رو پیدا کنیم ! جایی که هزاران سال بود کشف نشده باقی مونده بود ، همون میدون ولیعصره و کسایی که ادعا می کنن بچه ناف تهرونن باید اصلیتشون مال اینجا باشه ! حالا می ریم از مردم اون قسمت می پرسیم تا بفهمیم دقیقن چه کسی بچه ناف تهرونه و این فرد رو پیدا کنیم !
یک آقای پیری اینجا زندگی می کنه که اول از ایشون می پرسیم : ببخشید شما بچه اینجایید ؟
– ها بله ، من اینجا بودیم ها !
ینی اصلیتتون مال اینجاست ؟
– نه والا ! ما اصلیتمون تبریزیه ها … الان ۲۰ ساله که اینجا بودیم .
ببخشید وقتتون رو گرفتم … ! ایشون که بچه ناف تهرون نبودن ، ولی یه خانم خیلی با کلاسی رو می بینیم که دارن سوار بنزشون می شن ، از ایشون می ریم می پرسیم … ببخشید خانم شما بچه اینجایید ؟
– سلام … بله من بچه اینجایم
ینی اصلیتتون مال اینجاست ؟
– بله ما تهرانی هستیم
وای باورم نمی شه ! هیچ می دونستید شما بچه ناف تهرونید ؟
– ایـــش … ناف تهرون ! واه ینی اینجا ناف تهرونه ؟
بله
– راستش به کسی نگید هان . ما داهاتیم ! بابام گاو و گوسفندامون رو فروخته بعد باهاش اینجا خونه و ماشین گرفتیم . فقط ما آبرو داریم به کسی نگید هان …
بله ! خیالتون راحت باشه به کسی نمی گم ! مرسی … ایشون هم که بچه ناف تهرون نبودن ! بهتره بریم از اون آقای کت شلوار شیکه بپرسیم . آقا شما بچه اینجایید ؟
– بله ، خجالت بکشید قربان بنده در زعفرانیه زندگی می کنم !
بله ! ببخشید ! شاید اون مغازه داره بدونه کی بچه اینجاست و بهتره بریم از اون بپرسیم .
سلام . ببخشید شما بچه اینجایید ؟
– نخیر جانم ، من بچه تهرانپارسم مغازم اینجاست فقط !
شما نمی دونید کی بچه اینجاست ؟ ینی اصلیتش مال همینجا باشه .
– اینجا اصلیت هیچ کس دقیقن مال همینجا نیست ! بیشتر کسایی که اینجاین یا مهاجرن یا بچه جاهای دیگه هستن … کسی رو نمی شناسم که اصلیتش مال اینجا باشه !
بله ، ممنون .
همونطور که دیدید دقیقن هیچ کس پیدا نشد که بچه ناف تهرون باشه و ما هر چی گشتیم فرد مورد نظر رو یافت نکردیم ! پس نتیجه می گیریم دقیقن کسی وجود نداره که بچه ناف تهرون باشه و ناف تهرون خالی از انسانهای اصیله ! خلاصه اینکه امروز تونستم ناف تهرون رو پیدا کنم و به پرسش های زیادی که دربارش توی ذهن همه وجود داشت جواب بدم !
از امروز اگه کسی ادعا کرد که بچه ناف تهرونه اول از همه مطمئن بشید اصلیتش مال میدون ولیعصره و بعد حرفش رو جدی بگیرید ! توجه کنید که باید بچه خود میدون باشه هان چون خیابونا و کوچه های اطرافش خارج از ناف قرار گرفته !
دیروز نزدیکای ساعت ۸:۳۰ شب بود که توی توییتر یه خبر توجهم رو جلب کرد و اونم سقوط به هواپیما توی ارومیه بود ، توی توییت هایی که می شد می خوندم ۱۰۵ نفر مسافر این هواپیما بودن و به احتمال زیاد همشون مردن . اول خیلی ناراحت شدم و خیلی با دقت توییت ها و خبرها رو دنبال می کردم تا ببینم واقعا این خبر حقیقت داره یا نه ، ولی بعد از ۱۵ دقیقه که لینک خبرش توی فارس و مهر روی توییتر قرار گرفت ، من مطمئن شدم که این خبر حقیقت داره و واقعا یه هواپیما در نزدیکیه ارومیه سقوط کرده .
نکته ی امید بخشی که توی این خبرگزاری ها می خوندم این بود که فعلا از کشته شده های احتمالی خبری در دست نیست و نیروهای امدادی مشغول کمک رسانی هستن و برخی مصدومین هم در حال اعزام به بیمارستان هستن . هر لحظه که می گذشت ، هم خبرهای توییتر کامل تر می شد و هم خبرگزاری ها اخبارهای تکمیلی رو منتشر می کردن .
خلاصه دیشت خبرها رو همینجور دنبال کردم و متوجه شدم که همه ی مسافران کشته نشدند و بعضی از مسافران زنده مانده اند . امروز صبح که اخبار تکمیلی رو خوندم متوجه شدم متاسفانه در این حادثه بیشتر از ۷۰ نفر از هموطنانمون جون خودشون رو از دست دادند . خبر خیلی ناراحت کننده ای که باعث شد از امروز به مدت ۳ روز در آذربایجان غربی عزای عمومی اعلام بشه . البته این حادثه فقط باعث ناراحتی مردم ارومیه نشد . بلکه ۷۰ میلیون جمعیت ایران دیشب بعد از شنیدن این خبر ناراحت شدند .
تکرار حادثه های پیاپی سقوط هواپیما هر چند وقت یکبار باعث ناراحتی مردم می شه . معلوم نیست دیشب چند خانواده مقابل بیمارستان های ارومیه صف کشیده بودند و دعا می کردند اسم عزیزشان در لیست کشته شده ها نباشد . معلوم نیست اونهایی که نجات پیدا کردن چه حالی داشتن و چجوری تونسه بودن خودشون رو از این شوک نجات بدن . دختر و پسر بچه هایی که دیشب اسم مادر یا پدرشون رو توی لیست کشته شده ها دیدند چه حالی داشتند و چجوری تونستن شب رو به صبح برسونن .
این گونه حوادث بارها و بارها در ایران و کشورهای دیگه اتفاق افتاده . خدا کنه این آخرین حادثه ی هوایی در دنیا باشه و دیگه شاهد بروز این گونه حوادث در دنیا نباشیم .
امروز ۳۰ آذر توی ایران به شب یلدا یا شب چله معروفه … شبی که به عقیده ی ایرانیان باستان طولانی ترین شب ساله . تو این شب خانواده ها به دیدن بزرگترها می رن و دور هم جمع می شن و با هم یلدا رو جشن می گیرن . من نمی خوام درباره فلسفه شب یلدا بنویسم و قصد دارم درباره یه سری از آیین ها و مراسم و خوراکی های این شب بگم و بنویسم .
هندونه : هندونه ی شب یلدا که دیگه خیلی معروفه و همه می دونن که شب یلدا بدون هندونه معنا نداره ! اگه توی دور هم نشینی شب یلدا هندونه نباشه اصلا اون شب یلدا معنی نداره ! هندونه یکی از خوراکی های این شبه که اگه نباشه این شب کامل نمی شه !
آجیل و تخمه : توی ایران باستان وقتی جشنی گرفته می شد ، مردم آجیل و خشکبار پخش می کردند و می خوردن . شب یلدا هم برای جشن گرفتن به آجیل نیاز داره و توی شب نشینی باید آجیل به عنوان یه تنقلات وجود داشته باشه و مهمونا در حین حرف زدن با هم یه چیزی هم بخورن !
انار : انار هم تو شب یلدا خیلی مشتری داره ، وقتی می خوایم وارد زمستون بشیم و یه شب طولانی رو سپری کنیم خوردن انار خیلی می چسبه . معمولا بزرگترها که میزبان مهمونا تو شب یلداین می شینن و قبل از اومدن مهمونا انار رو دون می کنن و به مهمونا تعارف می کنن .
فال حافظ : از قدیم مدیما وقتی کوچیکترها می رفتن خونه بزرگترها در کنار همه ی اون بخور و بریزها گرفتن فال حافظ و قصه تعریف کردن خیلی مرسومه . معمولا بزرگتر خونه یه دیوان حافظ می گیره و شروع می کنه به فال گرفتن و حافظ خوانی و مهمونا هم کلی لذت می برن . بعدشم یه قصه تعریف می کنه که دیگه همه چی کامل بشه !
کرسی : الان با وجود گاز و بخاری و … دیگه کمتر کسی هست که تو خونش کرسی پیدا بشه ، ولی مردم در گذشته شب یلدا رو زیر کرسی می شستن و جشن می گرفتن . توی یه شب سرد زمستونی مردم زیر کرسی گرم می شستن و آجیل و هندونه می خوردن و این شب رو کلی با هم خوش می گذروندن .
من از بزرگترها شنیدم شب یلدا بعضی ها روی برف بستنی درست می کردن و دور هم می خوردن ، ولی شب یلداها این دور و زمونه نه برف میاد و نه هوا زمستونی می شه که آدم حال کنه !
خلاصه شب یلدا بین ایرانی ها یه شب خیلی خوب و شاده و ایرانی ها با پوشیدن لباس های نو و تمیز و رفتن به خونه بزرگترها این شب رو حسابی جشن می گیرن و خوش می گذرونن . من به مناسبت این شب یه طرح فانتزی هم طراحی کردم که همین بالا گذاشتمش امیدوارم خوشتون بیاد ! برای دیدن طرح توی ابعاد واقعی ، روش کلیک کنید . شب یلداتون مبارک
من مسافرت با اتوبوس و در کل زمینی رو خیلی دوست دارم ، البته یه شرط داره و اونم اینه که بیش از ۶۰% مسافرای اتوبوس رو بشناسم و از دوستان یا اقوام باشن ! به نظر من مسافرت با یه همچین اتوبوسی آخر لذت بردن از سفره … .
وقتی توی یک اتوبوس همه همدیگه رو بشناسن و با هم صمیمی باشن اصلا احساس تنهایی نمی کنیم و نمی فهمیم که مسیر سفر رو چه جوری طی کردیم .
تو یه همچین اتوبوسی چند تا چی خیلی می چسبه که تا وقتی تجربه نکنید نمی دونید من چی می گم ، یکی بازی پانتومیمه که من نمی دونم چرا فقط تو اتوبوس بازیش اینقدر حال می ده ، دوم گل یا پوچه که من هیچ جا به اندازه ی اتوبوس از این بازی لذت نبرده بودم و سومم اسم فامیله گروهیه که خیلی می چسبه !
البته فقط بازی باعث خوش گذشتن نمی شه ، خوندن و هنرنمایی هم خیلی سفر رو دلچسبتر می کنه ! و آدم اصلا متوجه طی کردن راه نمی شه ، نمی دونم چرا فقط تو اتوبوسه که به من اینقدر خوش می گذره و شایدم من فقط اینحوریم و شما چنین حسی رو نداشته باشید .
اینها جنبه ی داخلی اتوبوسه ، ولی مسافرت زمینی یه جنبه ی بیرونی هم داره که اون محیط اطرافه که بعضی از قسمت های راه واقعا قشنگه و حیف که آدم اون جاها رو نبینه !
من تا الان دو بار مسافرت طولانی با اتوبوسو تجربه کردم و هیچ وقت خاطراتش از ذهنم برون نمی ره ، فردا هم اگه بشه قراره یه سفر کوچولو با اتوبوس داشته باشم که چون ۱۰۰% مسافراش رو می شناسم فکر کنم مثل سفرای قبلی این یکی هم خوش بگذره ! البته فرق هایی هم داره که من بعد از سفر براتون می نویسم …
منتظر باشید که فردا اگه رفتم و به خوبی و خوشی برگشتم براتون بنویسم که جریان این سفر چی بود . پس فعلا …