سکانس اول :
یه روز صبح مهدی راه می افته می ره بازار رو زیر و رو می کنه تا یه جلد موبایل خوشگل برا گوشیش گیر بیاره ! بعد از کلی گشتن و اینور اونور رفتن یه جلد موبایل خوشگل گیر میاره ، گوشیش رو اون تو میزاره و با خوشحالیه هر چه تمام تر میاد خونه و کلی حال می کنه … دو سه روز بعد مهدی تو خیابون کامران رو می بینه و کامرانم چشش جلد موبایل مهدی رو می گیره و خلاصه بعد از چند دقیقه که با هم صحبت می کنن ، کامران می گه : چه جلد خوشگلی بده ببینم ، و مهدی هم که از همه جا بی خبره جلد رو می ده و بعد کامران می گه : دستت درد نکنه این برا من … !!!
سکانس دوم :
بیژن یه مدته سرباز شده و موهاش رو زده ، برای اینکه کچله و کلشم زیاد یخ نکنه می ره یه کلاه نقاب دار خوشگل و خفن می خره که وقتی از خونه میاد بیرو سرش کنه ، یه روز تو خیابون مرتضی رو می بینه ، بعد از حال احوال و تعریف خاطرات سربازی و … ، مرتضی می گه : کلات خیلی قشنگه بده ببینم . کلاه رو می گیره و می زاره سرش و می گه : دستت درد نکنه این برا من … !!!
حالا که چی ؟!
اما چرا این داستان ها رو تعریف کردم ، الان می گم خدمتتون . یه فرهنگ زشتی که بین دوستای صمیمی وجود داره همین فرهنگ پیچوندن یه چیزی هست ( البته دقیقا نمی دونم اسم این حرکت چیه ، ولی پیچوندن بیشتر بهش می خوره ) . مثلا طرف عینک آفتابی دوستش رو می پیچونه و چون با هم صمیمی هستن ، اون دوستش نمی تونه چیزی بگه و به زبون و در ظاهر می گه باشه و تو دلش کلی گریه می کنه !
۲ تا دوست هر چقدر با هم صمیمی باشن نباید چیزای هم دیگه رو اینجوری بپیچونن ، اگه دوستشون اومد و اون چیز رو هدیه داد که خیلی قضیه فرق می کنه ، ولی اگه شما بخواین به زور ازش هدیه بگیرین خیلی رفتار زشتیه و دور از هر گونه جنتلمن بودنه !
این دو تا داستان بالا جز هزاران داستانیه که اتفاق افتاده و بعضی از دوستای صمیمی نسبت به هم انجامش دادن . البته من منظورم همه ی دوستای صمیمی نبود و خیلی از دوستای صمیمی هم هستن که نسبت به هم روابط جنتلمنی دارن و خلاصه اینجور کارا رو نمی کنن . اگه شما جز اون دسته ی قلیل هستید که وسایل دوستاتون رو اینجوری می پیچونید همین امروز این رفتار رو کنار بزارید و سعی کنید جنتلمن باشید .
یکی از جاهای حیاتی دانشگاه ها سلف سرویسه ، جایی که برای بعضی ها ، از کلاساشون مهمتره و کلی از وقتشونو اونجا می گذرونن ! البته خود سلف ، اسم یه قطعه ی الکتریکیه و من نمی دونم چرا با اضافه شدن سرویس بهش اینقدر معنیش عوض شده ! ولی به هر حال اسمیه که براش انتخاب شده دیگه .
از ریشه یابیه ادبیش که بگذریم ، سلف موقع ناهار خیلی شلوغ می شه و خیلی ها جا برای نشستن ندارن و می رن جاهای دیگه ناهار می خورن ( مثل رو نیمکت یا تو ماشیناشون و … ) ، ولی تو ساعت های دیگه جا هست و دانشجوها می رن و از بوفه خوراکی و هله هوله می گیرن و می خورن . ولی نشستن توی سلف یه فرهنگی می خواد که خیلی ها ندارن ! عکس زیر که من اونو از سلف دانشگاه خودمون گرفتم ببینید :
این آشغالایی که میبینید ته مونده هله هوله های یه سری دانشجوی بی فرهنگه که اومدن و خوردن و ریختن و رفتن . آخه من نمی دونم جمع کردن این آشغالا چه قدر وقتشونو می گرفت که حاضر نشدن جمعش کنن !
همونطور که تو تصویر می بینید فاصله ی سطل آشغال با این میز حدود ۳ متره و من نمی دونم این ۳ متر پیاده روی چقدر سخته که نمی تونن آشغالاشونو ببرن اون تو بریزن ! البته موقع ناهار وضع از این بدتره … ظرفای غذاست که رو این میزا تلنبار می شه و کلی خوش به حال مگسا و این جک و جونورا می شه !
همون موقعی که من می خواستم این عکسا رو بگیرم ، دو تا دانشجو ساندویچ خریدن و اومدن جلوی من نشستن که بخورن ، فحش ها بود که حواله ی این آدما ی بی فرهنگ می کردن که همین جوری ریختن و رفتن ، هر چی دلشون خواست گفتن . من فکر کردم این ها لااقل با فرهنگن و یه مقدار خوی جنتلمنی تو رگشونه ، ولی نکته ی جالبش این بود که خودشونم پوست ساندویچاشونو ریختن و رفتن ! ( البته یه خورده قاطی بودن ، فکر کنم استاد بهشون نمره نداده بود ! )
من به این نتیجه رسیدم که فرهنگ سلف نشینی یا بهتر بگم سلف جنتلمنی – که خودم این واژه رو اختراع کردم – توی ۹۰% دانشجوها نیست و نمی تونن میز سلف رو بدون آت و آشغال ببینن و حتما باید مگس جلو چششون بال بال بزنه تا غذا از گلوشون پایین بره !
من پیشنهاد می کنم تو دانشگاه ها ۱ واحد سلف نشینی تدریس بشه تا دانشجوها با این مکان به خوبی آشنا بشن و بدونن توی این مکان باید چه جوری غذا خورد ! خلاصه این که جنتلمن بودن تو سلف سرویس خیلی خوبه و ای کاش همه دانشجوها وقتی خواستن از پشت صندلی های این مکان بلند شن آشغالاشونو چند متری با خودشون حمل کنن و به سطل آشغال بندازن .
پ.ن : اینم برای اون ۲-۳ نفری که بهم ایمیل زده بودن و گفته بودن که اسم وبلاگت جنتلمنه و توش درباره همه چی می نویسی جز جنتلمن بودن . باید بگم من قبلا هم چند تا مطلب درباره این موضوع نوشته بودم که همشون اینجا موجوده !
با ذوق و شوق صبح زود از خواب بیدار می شه و همه ی عالم و آدم رو بیدار می کنه و می گه : امروز رفتم تو ۱۸ سال ! تند تند یه صبحونه الکی می خوره و لباساشو تنش می کنه و به مامان باباش می گه : پولی که قرار بود برا تولدم بدید رو بدین که الان بانک ها باز می شن … ! پولو می گیره و به سمت بانک می ره و مبلغ رو در وجه آموزشگاه رانندگی … ، واریز می کنه و بعد فیشش رو می گیره و می ره دفتر اون آموزشگاه . بعد از پر کردن فرم ها و گذروندن کارای اداری ، بهش تاریخ شروع کلاس های آیین نامه و عملی رو می دن و بی صبرانه منتظر رسیدن اون تاریخ می شینه .
خلاصه بعد از گذشت حدود یه ماه و رفتن به کلاس ها و گذروندن جلسه های ۲ ساعته ی تمرین و … ، یه روز میاد که امتحان بده و گواهی نامه بگیره ، از بین ۱۰۰ نفری که اون روز امتحان داشتن فقط ۵ نفر رد می شن و اون و ۹۴ نفر دیگه همه قبول می شن و گواهی نامشون هفته بعد می رسه دم در خونشون !
حالا از امروز به بعد دیگه فکر می کنه شوماخره و صبح تا شب از اینور شهر می ره اون ور شهر و کلی از رانندگی و دست فرمونش خوشش میاد . ضبطش رو ولوم می ده و از بین ماشینا لایی می کشه و ویراژ می ده و خلاصه خیلی حال می کنه … !
امروزه گرفتن گواهی نامه ، وقتی که به سن قانونی رسیدید خیلی راحته و هر کسی با کمترین تجربه در رانندگی می تونه گواهی نامه بگیره . چیزی که گرفتنش تو کشورهای اروپایی و امریکایی خیلی سخته . اما تو ایران به راحتی می شه گواهی نامه گرفت و هر کسی می تونه در کمتر از یه ماه راننده بشه !
داشتن گواهی نامه ، به معنای این که شما می تونید رانندگی کنید ، خیلی خوبه ، ولی وقتی فرهنگ رانندگی وجود نداره و قوانین راهنمایی و رانندگی دقیقا تدریس و رعایت نمی شه ، عملا داشتن گواهی نامه رو بی ارزش می کنه .
رانندگی جدای از مهارت کافی به تجربه هم نیاز داره و چقدر خوبه که ما رانندگی رو از روی اصول و قوانینش یاد بگیریم . نمی دونم برنامه ی Top Gear که به فارسی تخت گاز ترجمه شده رو دیدید یا نه ، یه برنامه ی خیلی خوب که به بررسی ماشین های روز دنیا می پردازه . این برنامه ۳ تا مجریه راننده داره که روی ماشین ها ، هر گونه آزمایشی رو انجام می دن . رانندگی این مجری ها به قدری از روی اصوله که شاید بشه نتیجه گرفت رانندگی علاوه بر تجربه و مهارت به یه دانش علمی هم نیاز داره !
متاسفانه فرهنگ رانندگی در ایران اون جور که باید نهادینه نشده و هر کی هر جور دلش می خواد رانندگی می کنه . اگه اتوبانای ایرانو ۲۰ بانده هم کنن بازم همه ماشینا از ۲ تا لاینه سرعت می رن و ۱۸ تا لاین دیگه خالیه !
اما چرا اینا رو گفتم و هدفم چی بود الان می گم بهتون . متاسفانه مدتیه که رانندگی ما ایرانی ها سوژه ی خنده ی غربی ها شده و اونا کلیپ های رانندگی ایرانی ها رو به عنوان کلیپ خنده دار تماشا می کنن ، یکی از این کلیپ ها که مثل بمب تو یوتیوب و سایت های اشتراک فیلم ترکید این کلیپه که توسط یه خارجی از روی یه پل عابر پیاده تو تهران گرفته شده . عنوان این کلیپ و نظراتی که زیرش دادن رو ببینید ، واقعا که خیلی زشته یه سری خارجی بخوان ما رو این جوری مسخره کنن .
برای ما که ایرانی هستیم و به تاریخ کهنمون می نازیم خیلی زشته که یک سری غربی و اجنبی بخوان ما رو مسخره کنن و به طرز رانندگی ما بخندند . البته اونا که برای دادن گواهی نامه ، طرف رو از هفت خان رستم می گذرونن بایدم به راننده هاشون افتخار کنن ، ولی اینکه بخوان رانندگی ما رو مسخره کنن خیلی زشته و نباید چنین اجازه ای به اونا داد .
بیاین از همین امروز به خودمون قول بدیم که از روی اصول و رعایت قوانین و درست مثل یه انسان جنتلمن رانندگی کنیم تا دیگه هیچ کسی به طرز رانندگی ما نخنده و رانندگی ما رو الگو قرار بدن . البته می دونم این آرزوی بزرگیه و به این زودی ها محقق نمی شه … ولی آرزو بر جوانان عیب نیست . اگه خودمون بخوایم می شه و بهش می رسیم .
پ.ن : اگه برای تماشای این کلیپ مشکل دارید من یه لینک دانلود اینجا ازش پیدا کرم .
ممکنه برای شما هم پیش اومده باشه که مثلا دوستتون بهتون یه هدیه بده ، بعد شما از اون هدیه خوشتون نیاد و به زور رو چهرتون لبخند بندازید که مثلا خیلی خوشتون اومده ! از اون طرف بعضی وقت ها یه هدیه هایی دریافت کنید که ندونید از خوشحالی چی کار کنید ! به قدری ذوق می کنید که در پوستتون نمی گنجید و خلاصه کلی با اون دوستتون و هدیش حال می کنید . حتی اگه اون هدیه یه چیز معمولی باشه ، ولی به خاطر موضوعش خیلی خوشحال می شید و واقعا نمی دونید چه جوری باید جبران کنید . اما قبل از این که بگم قضیه ی هدیه چیه اول یه مقدمه می گم :
اگه مطالب قبلیه من مثل این و این رو دنبال کرده باشید به علاقه ی شدید من به پیکسار پی بردید . استودیویی که دنیای انیمیشن سه بعدی رو متحول کرده و انیمیشنایی که می سازه هر کدوم بهتر از اون یکیه . نمیدونم با انیمیشن های پیکسار آشنایی دارید یا نه ، ولی شاهکارهایی مثل داستان اسباب بازی ، در جستجوی نمو ، کارخونه هیولا سازی ، ماشین ها و … تولید این استودیو است . استودیویی که ضمن رعایت اصول سه بعدی ، اصول انیمیشن رو هم رعایت می کنه و کارکترهایی رو که خلق می کنه همشون دارای چهره ی کارتونی و فانتزی اند . برعکس خیلی از استودیوهای دیگه که سعی می کنن انیمیشن رو به واقعیت نزدیک کنن و اونو به خورد بچه ها بدن ، چیزی که به نظر من تعریف انیمیشن نیست و بیشتر تو جلوه های ویژه ی فیلم هایی مثل ۲۰۱۲ کاربرد داره .
اما برگردیم سر مطلب اصلی ، امروز که برای یه سری کارا به استودیو آواژه رفتم ، اشکان صادقی متوجه این علاقم به پیکسار شد و یه کتاب بهم هدیه داد که تا الان ۶۰ بار ورقش زدم ! یه کتاب که تاریخچه ی ساخت تمام انیمیشن های پیکسار به زبون انگلیسی توش نوشته شده و عکس ها و مطالب زیادی از مراحل ساخت و کارکترها و … توش هست . اسم این کتاب pixar pedia هست و فکر کنم صفحه هاش از ۳۰۰ تا بیشتر باشه ! تو این کتاب درباره ی هر انیمیشن پیکسار نزدیک ۴۰ -۵۰ صفحه توضیح داده شده و تو توضیحاتش تمام کارکترها با عکساشون معرفی شدن … کارکترهایی که حتی شاید توی انیمیشن ، تنها ۵-۶ ثانیه حضور داشتن رو با اسم و مشخصاتشون تو این کتاب معرفی کردن و برای من خیلی جالب بود !

توی این کتاب از هر انیمیشن پیکسار ۱-۲ تا پوستر ، کلی توضیحات درباره ساخت و تاریخچش ، کلی عکس ، معرفی گوینده ها و سازنده هاش و خلاصه هر چیزی که فکرشو بکنین گذاشتن .
اشکان صادقی از بین انیمیشن های پیکسار ، توی در جستجوی نمو به جای مارلین ( پدر نمو ) و توی شگفت انگیزان به جای ادنا ( خیاط ) گویندگی کرده و شاید بهترین و بارزترین نقشش هم مارلین توی در جستجوی نمو باشه که واقعا کار بی نظیریه .
من که نمی دونم چه جوری باید خوشحالیم رو ابراز کنم ! ولی تا حالا یه هدیه ای که اینقدر منو ذوق زده کنه نگرفته بودم ، یه هدیه ای که اصلا فکرشو نمی کردم یه روزی یه همچین چیز کاملی رو ببینم . واقعا نمی دونم از اشکان عزیز چه جوری تشکر کنم …
در ضمن توضیحاتی از کتاب رو توی سایتش می تونید ببینید که برای خوندنش می تونید اینجا کلیک کنید . من هم چون نتونستم یه عکس قشنگ از این کتاب بگیرم ، عکس روی جلدش رو از توی سایتش پیدا کردم و گذاشتم ، اگه بتونم یه عکس قشنگ بگیرم حتما توی فیس بوکم می زارمش .
برای اینکه این پستمم ناقص نباشه یه لیست از انیمیشن های بلند پیکسار به ترتیب تولیدشون رو نوشتم تا بدونید کدوم انیمیشن ها ساخته ی پیکساره و برید حتما ببینیدش ( در ضمن پیکسار به جز اینا کلی انیمیشن کوتاه هم ساخته که می تونید برای آشنایی با اون ها اینجا کلیک کنید ) :
پ.ن : مطالبی رو که درباره پیکسار می نویسم ، توی یه دسته برچسب می زنم که می تونید برای خوندنشون اینجا کلیک کنید .
ماه مهر در ایران ماه آغاز مدرسه ها و دانشگاه ها و مراکز آموزشی و خلاصه هر چیز دیگه ای که به درس و علم و این چیزا ربط داشته باشه هست ! تو این ماه شاید از همه بیشتر دانش آموزا هستن که دوست دارن هر چه زودتر به مدرسه برن … مدرسه ای که فقط یکی دو ماه اول رو با ذوق و شوق می رن و بعدش هی دعا می کنن برفی چیزی بیاد که تعطیل شن ! ( البته چون خودم اینجوری بودم دارم می گم ، شاید خیلی ها اینجوری نباشن ! )
ولی جدا از این همه خوشحالی که خیلی از بچه ها و دانشجوها – و مخصوصا مادرها ! – دارن من و شاید خیلی های دیگه زیاد خوشحال نباشیم ، وقتی آدم بزرگتر می شه و یاد روزای خوب مدرسه می افته دلش تنگ می شه ، یاد زنگ انشاهایی که من کلی داستان نوشتم و اگه اونا رو کنار هم بزارم یه رمان می شه ، بخیر ! … یاد زنگ ورزش هایی که من همیشه شطرنج رو انتخاب می کردم تا نیازی به دودین و این چیزا نباشه بخیر ! … یاد دیر رفتن ها و ۳ دور دویدن دور حیاط ، با اعمال شاقه بخیر ! … و خلاصه یاد دوران خوب مدرسه بخیر . ( احتمالا خیلی ها با این جمله ی آخرم موافقن که یه نتیجه گیری اجمالی بود ! )
یاد دوستایی که الان با ۳-۴ تاشون از طریق فیس بوک و ۲-۳ تاشونم از نزدیک ارتباط دارم و بقیشون نمی دونم کجاین و چی کار می کنن بخیر . احتمالا همه مثل خودم بزرگ شدن و وقتی عکس اون زماناشونو تو آلبوم می بینم کلی می خندم و با خودم فکر می کنم الان چه جوری شدن ! حتی یکی دو تاشون رو شنیدم معلم شدن و الان ، هم دارن درس می خونن و هم تو مدرسه های راهنمایی درس می دن که من وقتی فکرش رو می کنم کلی خندم می گیره … !
یاد علی کیخسروی عزیز که یکسال و نیم پیش توی یه حادثه کشته شد ، بخیر … چه بچه ی خوبی بود ، از اون فقط یه وبلاگ به جا مونده و الان مدت هاست به روز نشده … چقدر اون زمان می اومد و از من سوالای وبلاگ نویسی و این چیزا می پرسید و چه بحثای داغ وبلاگی ای داشتیم … هنوزم باورم نمی شه که دیگه بین ما نیست و وبلاگش تنها یادگاریه که ازش توی اینترنت به جا مونده و چراغ یاهوی بغل وبلاگش دیگه هیچ وقت روشن نشد . www.bia2khosro.blogfa.com وبلاگی بود که یه زمانی تو گودر دنبالش می کردم ، ولی الان آخرین پستش برای ۱۳ آبان ۱۳۸۷ و وقتی علی رفت وبلاگش موند و خاطراتش …
فرید هم بچه ی خیلی باحالی بود و با هم بچه محلیم ، ولی از ۶-۷ ماه پیش که پدرش رو از دست داد دیگه اون فرید قدیم نیست ، من ، پدر فرید رو خوب می شناختم و وقتی شنیدم فوت کرده خیلی ناراحت شدم ، الان فرید با مادر و خواهر و برادر ۷ سالش ماه هاست داره در غم از دست دادن پدرش زندگی می کنه … ( به خودم قول دادم به مناسبت سالگرد پدرش حتما براش یه پست بنویسم … )
ولی از همه مهمتر یاد معلمام بخیر ، معلمایی که وقتی من و خیلی از شاگردا دیگشونو می بینن باورشون نمی شه که اینقدر بزرگ شدیم و کلی به خودشون می بالن که دانش آموزاشون اینقدر بزرگ شدن … من این مطلب رو می خواستم اول مهر روی وبلاگم بزارم ولی چون می ترسیدم لیست معلمام ناقص باشه رفتم و سری به آلبوم و دوستامو و … زدم تا کسی رو از قلم نندازم . البته به احتمال ۹۹ درصد کسی رو از قلم ننداختم ! ۱ درصدم احتمال داره اسم کسی رو از قلم انداخته باشم ! که همین جا ازش کلی تشکر می کنم و دستش رو می بوسم و واقعا منو ببخشه که اسمش رو فراموش کردم بیارم … لیست معلمایی که من در طول ۱۲ سال تحصیلم کلی اذیتشون کردم رو آوردم و ازشون خیلی سپاسگذارم و ایشالله همیشه سالم باشن :
ابتدایی : خانم خردخواه ( اول ) – خانم جعفر قاضی ( دوم ) – آقای رضایی ( سوم ) – خانم رضایی ( چهارم که خواهر آقای رضایی ، معلم کلاس سوم بود ! ) – آقای آصفی ( پنجم )
راهنمایی : آقای غلامرضایی ( فارسی ) – آقای اسداللهی ( پرورشی ) – آقای خلیلی ( ریاضی ) – آقای مهدیانی ( ریاضی ) – آقای خواجه ای ( علوم ) – آقای اسماعیلی ( علوم ) – آقای قاسمی ( زبان ) – آقای خسروی ( فارسی ، املا ، انشا ) – آقای مرندی ( دینی ، قرآن ) – آقای غلامی ( تاریخ ) – آقای فضایل ( عربی ) – آقای مرتضی قلی ( عربی ) – آقای آقایی ( حرفه و فن ) – آقای شاه محمدی ( تاریخ ، جغرافی ) – آقای نوروزی ( فارسی ) – آقای خداشناس ( ورزش ) – آقای کاشانی ( هنر )
دبیرستان : آقای کرمانی ( ریاضی ) – آقای مشهدی ( زبان ) – آقای امین بیدخت ( زیست ) – آقای صادقی ( دینی ، قرآن ) – آقای نیازیان ( حسابان ، ریاضی ) – آقای حمیدی وفا ( ریاضی – جبر و هندسه ) – آقای عامری ( آمار ) – آقای نوحی ( عربی ) – آقای قنبری ( شیمی ) – آقای خطیب ( دینی ، قرآن ) – آقای امین ( فارسی ) – آقای پارسا ( فارسی ) – آقای سعیدی ( فیزیک ) – آقای قاسمی ( فیزیک ) – آقای ساداتی ( زبان )
بازم اگه اسم کسی رو فراموش کردم ازش معذرت می خوام ، البته مناسبت این پست شاید بیشتر به روز معلم بخوره ! ولی تا ۱۲ اردیبهشت سال دیگه کی زندست کی مرده ! شاید منم مثل علی کیخسروی عزیز نباشم و فقط وبلاگم مونده باشه … ! ( البته خدا نکنه ! )
سال جدید تحصیلی جدید رو منم با دانشگاه شروع می کنم و می دونم این دوره هم مثل مدرسه بعدا فقط خاطرات و آه و حسرتاش می مونه و بس … اگه دانش آموزی و این پستمو خوندی قدر دوران خوبته بدون ، اگرم مثل من مدرسه رو سپری کردی آهی بکش و خاطرات اون دوران رو توی ذهنت بیار …

دیشب به صورت همینجوری تصمیم گرفتیم بریم پارک ارم ! یعنی اصلا تصمیم نداشتیم بریم ولی یهو پیش اومد ! خلاصه یه ۱۴-۱۵ نفری بودیم که ساعت ۱۰ راه افتادیم و رفتیم سمت پارک ارم … توی راه ۴ نفر دیگه هم به ما اضافه شدن و نزدیک ۲۰ نفری شدیم .
تیکه کلام یه چیزیه که می شه گفت تقریبا همه ی آدم ها دارند . بعضی ها تیکه کلامشون رو خیلی به کار می برند و به راحتی می شه اونو تشخیص داد و بعضی ها هم به این راحتی ها قابل تشخیص نیست و باید حسابی به حرفهای طرف گوش کنی تا بتونی تیکه کلامشو در بیاری .
بعضی تیکه کلام ها به قدری تاثیر گذار هستند که تیکه کلام ما نیز می شود ! این اصلا گم کردن هویت نیست ، بلکه بازی در قالب یک نفر دیگست که ما خودمونو جاش قرار دادیم و جالب اینجاست که اون تیکه کلام فقط یه مدت روی زبون ماست وبعد از مدتی فراموشش می کنیم و به تیکه کلام سابق خودمون یا یه تیکه کلام دیگه بر می گردیم .
دقت کردند ، خیلی خوبه ، چقدر خُنکی ، الهی ، خیلی جالبه و … از جمله تیکه کلامهایی هستند که من شنیده ام و بعضی هاش هم روی من تاثیر گذاشته . مثلا معلم علوم دوران راهنماییمون خیلی از دقت کردند استفاده می کرد ، اون وقتی دو خط از درس رو توضیح می داد بر می گشت و می گفت : دقت کردند ! این تیکه کلامش بین همه ی بچه ها پخش شده بود و اون دوران تیکه کلام من و کل کلاس شده بود دقت کردند !
اما توی دبیرستان معلم ریاضیمون از خیلی جالبه استفاده می کرد. اون اینقدر به ریاضی علاقه داشت که وقتی یه مثال حل می کرد ، می شست و بهش نگاه می کرد و بعد رو به ما می گفت : خیلی جالبه ! و کلا از همین تیکه کلام استفاده می کرد و باز تیکه کلام من عوض شد !
یکی از گوینده های استودیو از چقدر خُنکی استفاده می کنه و روی خیلی ها تاثیر گذاشته ولی روی من هنوز تاثیر زیادی که خیلی ازش استفاده کنم نذاشته و شاید در آینده از این تیکه کلام استفاده کنم ! البته شایدم با یه تیه کلام دیگه روبرو شم و اونو انتخاب کنم … !
خلاصه نه تنها من ، بلکه خیلی های دیگه تیکه کلاماشونو از هم دیکته می کنند و بعد از یه مدت ممکنه فراموشش کنن ، مثلا زمانی که طنزهای ۹۰ شبی مثل شب های برره پخش می شد می دیدیم که تیکه کلام های بازیگران فیلم بر روی همه ی مردم چگونه تاثیر داشت و همه می گفتن ، ولی اکنون تیکه کلام های اون فیلم ها مثل یاورش رو استاد کنم ، مادر جان و … یا دیگر شنیده نمی شود و یا به ندرت هنوز برخی استفاده می کنند .
اگر شما یا دوستتون تیکه کلام جالب دارید اینجا بگید تا شاید ما هم اونو دیکته کنیم … .
اسم علی باقرلی ( استاد ) رو ۲ سال قبل توی انجمن گویندگان جوان شنیدم ، با وجود این اصلا ندیدمش و نمی دونستم کیه و فقط اون مونده بود و تعریفایی که ازش می کردند . اما الان نزدیک به ۹ ماهه که به واسطه ی اشکان صادقی ، با علی باقرلی ( که به “استاد” معروفه ) آشنا شدم و اونو خوب می شناسم .
من تا به حال هیچ دوبلور و مدیر دوبلاژی مثل استاد ندیدم که اینقدر علاقه مند و عاشق دوبله باشه و یه آرشیو کامل از دوبله های دهه ۴۰ داشته باشه ، علاقه ی استاد به دوبله به قدری زیاده که اون رو از مشهد به تهران می کشونه تا بتونه لحظاتی پشت میکروفن نقشی رو گویندگی کنه و یا فیلمی رو مدیریت کنه . من وقتی استاد رو می بینم ، به قدری از دوبله لذت می برم که نگو و نپرس … استاد به قدری با علاقه از دوبله صحبت می کنه و فیلم های دوبله رو نقد می کنه که آدم حسابی حال می کنه !
دیروز اشکان صادقی یکی از کارهایی که به مدیریت علی باقرلی دوبله شده بود رو به من داد تا اونو توی سایتش برای دانلود قرار بدم ، یکی از فیلم های لورل و هاردی که به سبک همون دوران دوبله شده و نشون دهنده ی علاقه ی زیاد استاد به دوبله های دهه ی ۴۰ هست . علی باقرلی به قدری این کار رو با عشق دوبله کرده بود که من وقتی اونو امروز دیدم ، اون عشق و علاقه رو ، هم در کل کار و هم در گویندگی استاد دیدم .
دوبله ی قشنگ کار به کنار ، علی کریمی هم فیلتر خیلی خوبی رو صداها گذاشته بود و حسابی سبک کار رو قدیمی کرده بود . فیلتر خش خشی که روی صداها بود اینگونه به نظر می رسید که فیلم ، ۳۰ سال پیش دوبله شده و کلی همه چیز شبیه دوبله های دهه ۴۰ بود و به قول علی کریمی ” خیلی خوبه ” !
به نظر من به این می گن عشق و علاقه یه گوینده به دوبله و به همچین آثاری میگن فیلم دوبله ! اگه می خواید این شاهکار رو دانلود کنید و ببینید اینجا کلیک کنید . ( پیشنهاد می کنم حتما دانلود کنید ، چون واقعا ارزششو داره … )
حدود ۲ سال پیش ، یه روز ، یکی از فامیلامون به من گفت : تا حالا بسکین رابینز خوردی ؟ من که حتی اسمش رو هم نشنیده بودم گفتم : نه ، چی هست ؟! و اونم شروع کرد به گفتن اینکه : آره ، مثل یه توهم فانتزی می مونه ، یه چیز خیلی خوشمزست و هر اسکوپش ۱۵۰۰ تومنه و از این جور چیزا … !
حدود یک ماه بعد از اینکه اسم بسکین رابینزو شنیدم ، یه روز روی ویترین یه مغازه دیدم نوشته : هر اسکوپ بسکین رابینز ۱۵۰۰ ، ۱۰۰۰ تومان ! منم که دلم قنج می زد برای اینکه یه بار امتحانش کنم و ببینم چیه ، رفتم داخل و گفتم : آقا ۳ تا اسکوپ به من بدید . اونم گفت : چه طعم هایی می خوای ؟ و به من یه یخچال نشون داد که نزدیک به ۲۰ مدل بستنی با رنگ و طعم های مختلف توش بود ، اینقدر رنگ و وارنگ بود که من نمی دونستم چی بگیرم ، از طعم آدامس و نعناع بود تا انبه و شاه توت و … ! منم که گیج شده بودم ، به فروشنده گفتم : آقا خودت ۳ تا از اونایی که خوشمزه تره رو بزار و اونم بعد از کلی درخواست من قبول کرد و ۳ تا اسکوپ برام گذاشت و روش شکلات ریخت و داد بهم ! هر اسکوپ بسکین رابینز اندازه ی یه توپ تنیس بود و من در حالی که دهنم یخ زده بود باید تند تند می خوردم که آب نشه ! خلاصه بعد از اون روز من ۶-۷ بار دیگه این بستنی خوشمزه رو خوردم و کلی لذت بردم .
حدود ۹ ماهی بود که بسکین رابینز نخوردم و ازش دور بودم ، ولی گرمای وحشتناک امسال منو دوباره به سمتش کشوند و بازم رفتم که بسکین رابینز خوردن رو شروع کنم . اما در طول این ۹ ماه گویا اتفاقاتی افتاده بود که من بی خبر بودم … ! هر اسکوپ بسکین رابینز ۱۰۰۰ تومن بود ، ولی اندازش نصف قبلا شده بود و به اندازه توپ پینگ پنگ رسیده بود ، ولی مزش همون مزه ی سابق بود و خوردنش مثل قدیما حال می داد .
اما ، یه ماه قبل یه جای دیگه دیدم هر اسکوپ بسکین رابینز ۵۰۰ تومن بود . اندازش هم همون توپ پینگ پنگ بود و خلاصه یه مدت مشتری اونجا شدم . اما مثل اینکه بسکین رابینز اصلا صنف و محلی برای قیمت گذاری نداره و جای دیگه ای دیدم هر ۳ اسکوپ بسکین رابینز ۱۰۰۰ تومنه !
من که هنوز نفهمیدم این بستنی چه جوری قیمت گذاری می شه ، امروز یه چیزی دیدم که شاخای سرم ۳ متر شد ! یه جا دیدم هر ۴ اسکوپ بسکین رابینز ۱۰۰۰ تومنه و من با خوشحالی رفتم که بخرم ، ولی چیزی که شاخام رو بلند کرد این بود که اسکوپاش مثل سابق بزرگ و اندازه توپ تنیس بود ! یعنی هر اسکوپ بزرگ که یه زمانی ۱۰۰۰ یا ۱۵۰۰ بود اینجا فقط ۲۵۰ تومن ارزش داشت و منم که دیگه گیج شده بودم فقط خریدم و خوردم !
الان سوالات زیادی توی ذهنم پیدا شده ! نمی دونم خوابم یا بیدار ؟ ، نمی دونم چرا قیمت ها اینقدر مختلفه و خیلی سوالات دیگه که نمی دونم چی به چیه !
این طوری که من توی ویکیپدیا خوندم ، این بستنی توی امریکا ، فروشگاه های زنجیره ای داره و قیمتش همه جا یکسانه ! اگه ایرانم اینجوری بشه دیگه افرادی مثل من ، که علاقه شدیدی به بسکین رابینز دارن ، گیج نمی شن !
خلاصه من پیشنهاد می کنم اگه هنوز بسکین رابینز نخوردین برید یه بار امتحانش کنید و اگه قیمت و اندازش با اون چیزی که من نوشتم بازم متفاوت بود ، همین جا بگید تا شاخای سرمون بیشتر و بلندتر بشه … ! من بسکین رابینز رو به چند تا از دوستای دیگم هم معرفی کردم و اونا هم از خوردنش کلی لذت بردن ! از جمله رامین که قبلا اینجا و اینجا دربارش نوشتم و کسای دیگه ای که اصلا دربارشون ننوشتم . شما هم دوستاتونو ببرید و با هم بسکین رابینز بخورید ، هم خوشمزست و هم لذت بخش …

مساله ی ظهور و آخر الزمان در تمامی ادیان مطرح شده است . از دین مسیح که به ظهور حضرت عیسی در آخرالزمان اعتقاد دارند گرفته تا ماشیح در دین یهود و سوشیانت در دین زرتشت . مسلمانان نیز به ظهور یکی از برترین و پاکترین انسان ها از نسل پیامبر اسلام (ص) اعتقاد دارند ، سنی ها منجی آخرالزمان را تنها معصومی از نسل پیامبر می دانند و مشخصا اسمی از او مطرح نکرده اند ، ولی شیعیان این منجی را حضرت مهدی (عج) می دانند که دوازدهمین فرزند امام علی (ع) ( امام اول شیعیان و داماد پیامبر اسلام ) می باشد .
با توجه به مطرح شدن موضوع ظهور و آخرالزمان در تمامی ادیان الهی می توان نتیجه گرفت که قضیه ی منجی آخرالزمان قطعا به وقوع می پیوندد و روزی فردی از طرف خداوند ، زمین را از ظلم و ستم نجات می دهد و دین خدا را در سراسر زمین گسترش می دهد .
ایران که یک کشور مسلمان شیعی می باشد ، تولد حضرت مهدی (عج) را در ۱۵ شعبان هر سال جشن می گیرد . جشن نیمه ی شعبان یکی از بزرگترین جشن هایی است که در ایران برگزار می شود و مردم به صورت خودجوش به نوعی اقدام به برپایی این جشن می کنند .
در جشن نیمه ی شعبان ، خیابان ها و کوچه ها را آذین بندی می کنند و با پخش کردن شیرینی و شکلات و … در خیابان ها ، جشنی باشکوه برپا می کنند . من هم امروز به خیابون رفتم و در چند نقطه به جمع مردم پیوستم و چند تا عکس گرفتم و به صورت عکس نوشت براتون گذاشتم تا شما هم یه گوشه از جاهایی که رفتم رو ببینید !